W parku

Razem z moją grupą przedszkolną dopiero wkraczamy w niesamowity świat Lego education. Moi wychowankowie to grupa mieszana 4 (znaczna większość) i 5 – latków. Całkiem dobrze radzimy już sobie wykorzystując elementy metody „6 klocków” (metodą tą pracujemy od października), natomiast praca z poszczególnymi zestawami to wciąż dla nas wyzwanie.

Lego w przedszkolu jest na tyle atrakcyjne, że kilka pierwszych zajęć to zaledwie kilkuminutowe poznanie zestawu i niewiele aktywności edukacyjnych z nim poznanych. Inaczej po prostu się nie da. Kiedy już pierwsze „wow” i szaleństwo klockowe mija zgłębiamy możliwości poszczególnych zestawów.

Ponieważ skupiliśmy się w ostatnim tygodniu na zestawie LEGO DUPLO EMOCJE, to właśnie przy jego wykorzystaniu postanowiliśmy się z Wami przywitać.

Nie chciałam, by nasze zajęcia polegały tylko na samym zbudowaniu postaci i odegraniu scenki, dlatego też specjalnie na okazję pierwszego wyzwania przygotowałam krótką historię, która wprowadzić nas miała w tematykę prowadzonych zajęć…

I. OPOWIEŚĆ

Długo wyczekiwana wiosna nareszcie nadeszła. Trawa się zazieleniła, na drzewach pojawiły się pierwsze liście oraz kolorowe kwiaty. Martyna od dawna czekała na ten czas.  Od rana uśmiechała się pod nosem i nuciła piosenkę usłyszaną w radio, która tego samego ranka wpadła jej w ucho, kiedy jadła śniadanie. Właśnie dziś do jej rodzinnego miasta miał wrócić najlepszy przyjaciel Martynki – Tomek. Tomek razem ze swoimi rodzicami wyjechał blisko pół roku temu za granicę. Mama i tata Tomka dostali tam pracę i chłopiec razem z nimi musiał się przeprowadzić. Martynka długo nie mogła sobie poradzić z tym, że „straci” przyjaciela. Tomek obiecał Martynce, że za pół roku wróci do kraju i że na pewno będzie tak jak dawniej. Dziewczynka i chłopiec odliczali dni do spotkania, aż wreszcie nastał ten dzień.

– „Cześć Tyśka! Właśnie dojechaliśmy do domu. Widzimy się za chwilę w parku?” – zapytał Tomek przez telefon.

Martynka poczuła dziwny skurcz w brzuchu oraz ciepło, które oblało jej policzki i jedyne co z siebie wykrztusiła to: „Jaaasneeee… zaraz będę!”

Dziewczynka ubrała buty i czym prędzej pobiegła do parku…

Po wysłuchaniu opowieści skupiliśmy się na tym, ile z krótkiej opowieści udało się przedszkolakom zapamiętać. Skierowałam, więc do dzieci kilka pytań:

„Co wydarzyło się w usłyszanej chwilę temu historii?”

„Kim byli Tomek i Martynka?”

„Co czuła Martynka, kiedy Tomek wyjechał?”

„Jak czuła się Martynka dzisiejszego ranka?”

Dzieci podzieliły się ze sobą szczegółami historii doskonale rozpoznając emocję radości oraz zdenerwowania (stresu).

II.POSTACI MARTYNY I TOMKA

W następnej kolejności poprosiłam dzieci, by zbudowały postaci dzieci z opowiadania z wykorzystaniem zestawu LEGO DUPLO EMOCJE.

III. PREZENTACJA POSTACI

Każdy mały budowniczy zaprezentował swoją postać oraz skupił się na jej opisie, wytłumaczeniu skąd akurat taki pomysł na nią.

I tak Martynka jest uśmiechniętą dziewczynką, bo bardzo cieszy się z ponownego spotkania ze swoim przyjacielem, zaś Tomek ma sporo radości w oczach, takiej „aż zwariowanej”, tak bardzo tęsknił za Martynką.

Jego język jest natomiast na wierzchu, gdyż tak szybko biegł do przyjaciółki, że „się zdyszał”.

IV. SPOTKANIE W PARKU

Po zbudowaniu i zaprezentowaniu postaci dzieci poprosiłam moich wychowanków o próbę odegrania scenki przywitania się dzieci. Przygotowania niezbędnej scenografii, zwrócenia uwagi na wyraz twarzy Martyny i Tomka, ich ewentualne gesty.

Dzieciaki odegrały rolę, której animację można zobaczyć poniżej.

Po wszystkim dopytałam jeszcze swoich wychowanków o:

„Co czuli Martyna i Tomek podczas przywitania?”

„W jaki sposób się przywitali?”

„Dlaczego Tomek wręczył Martynce kwiatka?”

„Jak Martyna i Tomek mogli się jeszcze przywitać?”

Tutaj dzieci przedstawiły kilka alternatywnych możliwości na zabawę Martyny i Tomka w parku – piknik przy stole z innymi dziećmi, wspólna przejażdżka na skuterze, itp.

LEGO INSPIRACJĄ DO DALSZEJ CZĘŚCI ZAJĘĆ:

Zapytałam ponownie:

„Czy znacie jakieś inne sposoby przywitania się?”

„Czy wiecie, że istnieją inne sposoby przywitania się?”

Jako pomocy do tej części zajęć użyłam mapy świata na dużym arkuszu papieru (poszczególne miejsca oznaczone były małymi kopertami, w których opisałam sposoby witania się w danym zakątku świata) oraz zdjęć sposobów witania się w różnych zakątkach świata.

Kolejne przedszkolaki odkrywały kolejne koperty, poznając jednocześnie miejsca świata oraz sposoby ich mieszkańców na przywitanie się. Wspólnie również przetestowaliśmy wszystkie poniżej opisane sposoby na tzw. „dzień dobry”.

Japonia

Powitanie ukłonem, który w zależności od sytuacji ma różną długość trwania i odmienny kąt pochylenia.

Tajlandia

Powitanie tzw. gestem „wai” wykonuje się zarówno podczas powitania, jak i pożegnania. Polega on na złożeniu razem dłoni, przyłożeniu ich do twarzy i pochyleniu lekko głowy.

Francja

Powitanie poprzez delikatny pocałunek w policzek.

Mongolia

Powitanie poprzez wręczenie długiego, jedwabnego szalika o nazwie hada.

Nowa Zelandia

Tak zwane „hongi” – jednoczesne dotknięcie się czołami i nosami.

Arabia Saudyjska Powitanie słowami „Salam alejkum” oraz tzw. „nosowym pocałunkiem”, czyli zetknięcie się nosami i pocieranie ich koniuszkami o siebie.

Malezja

Powitanie poprzez objęcie dłoni drugiej osoby, a następnie umieszczenie ich w pobliżu naszego serca.

Nigeria

Plemię Kanouri wita się poprzez wymachiwanie pięściami wokół głowy i wypowiadanie słowa „Wooshay”.

Indie

Powitanie poprzez wypowiadanie słowa „Namaste”, podnoszenie dłoni na wysokość klatki piersiowej i łączenie ich palcami ku górze.

Grenlandia

Powitanie przez tzw. pocałunek nazywany „kunik”. Polega on na przyłożeniu ust do policzka drugiej osoby i wydmuchnięciu ciepłego powietrza.

Tybet

W Tybecie, gdy się z kimś witamy to lekko wysuwamy język.

Grecja

W Grecji w czasie powitania klepiemy się nawzajem po plecach.

Filipiny

Powitanie tzw. gestem “mano po” –  przyłożenie dłoni drugiej osoby do jej własnego czoła.

Kenia

Członkowie plemienia Masajów witają nowych gości tańcem. Ustawiają się wtedy w kręgu i konkurują między sobą, pokazując kto z nich skacze najwyżej.

Agnieszka Puk

Przedszkole nr 124 im. Wesołej Ludwiczki w Poznaniu

Zdobyte głosy: 38

4 thoughts on “W parku

  1. Świetnie zdjęcia:) Jestem pod wrażeniem pracy włożonej w przygotowanie artykułu. Nie spodziewałem się, że można witać się na tak wiele sposobów.

  2. WSPANIAŁA PRACA! <3 Co za zdolne dzieciaki i kreatywna Pani Nauczycielka. Gratulacje Pani Agnieszko! Inspiracja dla wszystkich pracujących z DUPLO. Dziękujemy!

    1. Pani Kasiu bardzo dziękuję za dobre słowo.
      Z Lego DUPLO dopiero się rozkręcamy, mamy nadzieję, że już niebawem będziemy mogli pochwalić się jeszcze bardziej rozbudowanymi scenariuszami. Pozdrawiam serdecznie.

Komentarze są wyłączone.